صفحه اصلی > دانش و اطلاعات > پیشکسوتان صنعت گاز > مصاحبه با پیشکسوتان تلاشگر  


نسخه چاپي

حسین شریف آبادی

 

احداث سه هزار کیلومتر خطوط لوله انتقال گاز و ده ایستگاه تقویت فشار و نیز اجرای سه طرح توسعه میدان گازی پارس جنوبی به ظرفیت یکصد و پنجاه میلیون مترمکعب در روز از جمله اقدامات انجام شده قرار گاه خاتم الانبیا در صنعت گاز کشور است.

بیوگرافی و سمت‌ها


حسین شریف آبادی دارای مدرک مهندسی عمران و 26 سال سابقه‌کاری در بخش مهندسی و سازندگی کشور هستم. اینجانب رئیس کارگاه در پروژه‌ها بوده و در حال حاضر مدیرعامل شرکت مهندسی نیروی نفت و گاز سپاه نیز هستم که مشغول انجام طرح توسعه پارس‌های جنوبی می‌باشم و چهار فرزند دارم.

نقش شرکت‌های بخش خصوصی در موفقیت شرکت ملی گاز ایران


طبیعتاً اگر خواست و تعامل مثبت و نگاه آینده‌نگر کارفرمایان که صاحبان اصلی صنعت نفت و گاز کشور هستند وجود نداشت، ما باید به صورت کامل وابسته به نیروهای خارجی باشیم، چه در سطح پیمانکاری چه سازندگان تجهیزات و مهندسین مشاور. با اعتمادی که به صورت صد در صد و کامل وجود داشت و نیز انگیزه فراوانی که در مجموعه‌های فراوان وزارت نفت و شرکت ملی گاز بود ما در سال 1370 اولین پروژه را با مجموعه شرکت ملی گاز ایران شروع کردیم و این نشان می‌دهد که حدود 24 الی 25 سال پیش این اعتماد وجود داشت و بخشی از پیکره مهندسی کشور که مشغول دفاع مقدس بود، تازه از میادین جنگ برگشته بود که با بخشی از امکانات در اختیارش و نیروهای مهندسی، برای بازسازی در مناطق جنگی به کمک دولت جمهوری اسلامی شتافت و بعد از آن سازندگی در سایر مناطق و پروژه ها و مناطق مختلف کشور شروع شد.

نگاهی به زوایای فعالیت‌های اجرایی در پروژه ها


وجود مجموعه قرارگاه که براساس دستور و منویات مقام معظم رهبری در قالب منشور سازندگی به نیروهای مسلح داده شد تا در زمان صلح از امکانات مهندسی خودشان و تجهیزات و نیروهای انسانی استفاده کنند، برای پیشبرد اهداف اقتصادی عمرانی و صنعتی کشور همواره این انگیزه را داشته که هر پروژه‌ای مستلزم کارفرمایان مختلف با سرعت همراه با کاهش هزینه و کیفیت مناسب پروژه‌ها را به اجرا بگذارد. برخی از مناطق که از جهت پیمانکاری منطقه صعب‌العبور یا بحرانی وجود داشت و یا نا امنی‌های موضعی که در برخی از مناطق مثل جنوب استان کرمان یا سیستان و بلوچستان و نقاط مرزی و ... امکان حضور نبود، قرارگاه به‌واسطه نیازی که مجموعه شرکت ملی گاز داشت وارد اجرای چنین پروژه‌های بزرگی شد. پروژه انتقال هفتم گاز سراسری کشور که از عسلویه تا ایرانشهر توسط قرارگاه در مدت زمان بسیار کوتاهی انجام شد و بالای هزار کیلومتر مسیر بود و همین‌طور که استحضار دارید ما باید از ساحل که نقطه صفر ارتفاعی هست از ارتفاعات انتهایی زاگرس می‌گذشتیم. در واقع هزار کیلومتر از استان‌های بوشهر، هرمزگان، کرمان و سیستان‌ و بلوچستان می‌گذشت و با توجه به وجود نا امنی‌های موضعی که از ناحیه وجود اشرار در منطقه وجود داشت، قرارگاه وارد این پروژه شد. الحمدالله با رکوردهای بسیار مثال زدنی موفق شد که این پروژه را به اتمام برساند. اگر در زمستان‌ها مردم شریف استان سیستان و بلوچستان از گرمی گاز کشور بهره‌مند هستند، به برکت این تلاش و تعامل شرکت ملی گاز با مجموعه قرارگاه است که این پروژه به ثمر رسید و انشاءالله در ادامه به پاکستان وصل می‌شود که کارهای اجرایی آن رو به پایان است؛ یعنی ما تا مرز پاکستان خط انتقال را اجرا کردیم و ان شاءالله با آماده شدن خط انتقال گاز در پاکستان زمینه صادرات گاز به هند هم فراهم خواهد شد.

جایگاه شرکت ملی گاز ایران در حال حاضر



به طور قطع و یقین در همین ده پانزده سال گذشته ارتفاع بسیار چشم‌گیری داشته و با توجه به تولید روزانه هفتصد میلیون متر مکعب که در کشور شاهد هستیم، پالایش این حجم گاز و انتقال به نقاط مورد نیاز کشور و حتی آماده شدن برای صادرات، قطعاً ساختاری درخور این حجم می طلبد که الحمدالله شرکت ملی گاز به خوبی توانسته در مدت زمان کوتاهی به رشد بسیار بزرگی دست پیدا کند. ما امروزه شرکت ملی گاز را در شمار شرکت‌های تراز اول دنیا می‌بینیم. اگر تولید گاز در کشورهای مختلف را که توسط شرکت‌های ملی گازشان انجام می‌شود بررسی کنیم، بعد از شرکت گاز پروم روسیه دومین تولیدکننده گاز دنیا هستیم، این نشان‌دهنده ساختار بسیار مناسب و قابلیت بالای شرکت ملی گاز است که آن را در سطح بسیار بالایی قرار داده و ما انشاءالله با تعامل و هم افزایی قابل توجهی که موردنظر و خواست شرکت ملی گاز است در آینده بسیار نزدیکی می‌توانیم اولین دنیا باشیم.

دلایل موفقیت نمایندگان بخش خصوصی در عرصه انرژی و گاز طبیعی


به‌طور یقین باید عرض کنیم اعتماد متقابلی که بین شرکت ملی گاز، پیمانکاران داخلی، سازندگان داخلی و مهندسین مشاور داخلی وجود داشته باعث شده ما پله‌های ترقی را در این صنعت با سرعت بسیار بالایی طی کنیم. اگر ما طی دو دهه پیشرفت‌های بسیار چشمگیری داشته‌ایم، به‌طوری‌که امروزه تقریباً در تمامی استان‌های کشور توسعه شبکه گاز را شاهد هستیم و در حال حاضر بیش از هفتصد میلیون متر مکعب گاز تولید می‌شود و به مصرف می‌رسد حاکی از همان اعتماد متقابل است و دیدگاه بلندی که وجود داشته، انشاء‌الله می‌توانیم کشورهای همجوار را از این نعمت خدادای بهره مند کنیم. همان‌طور که استحضار دارید گاز به‌عنوان یکی از بهترین سوخت‌های دنیا شناخته می‌شود، مناسب‌ترین و سالم‌ترین سوخت است و در حال حاضر ارزان‌ترین سوخت در کشور ماست که این نعمت خدادادی به داد مردم رسیده و ما از بهترین سوخت دنیا در کشور بهره مند هستیم؛ به‌واسطه این دیدگاه خوب و جایگاه مناسبی که شرکت ملی گاز ایجاد کرده و در واقع با اعتمادی که به توانمندی داخلی داشته باعث شده به این جایگاه بلند برسیم.

توان بخش مهندسی در صنعت ملی گاز و نفش تحریم‌ها بر این صنعت



اگر برگردیم به سال‌های 1383تا 1384که مناقصات بین‌المللی برای احداث پالایشگاه های گاز در منطقه پارس جنوبی داشتیم؛ در آن زمان شرکت‌هایی در قالب کنسرسیوم حرفه‌ای آمدند و وارد این مناقصه شدند، شاید دوره برگزاری مناقصه دوسال به طول انجامید و بعد از آن که کنسرسیوم برنده اعلام شد اصرار مجموعه حاکمیتی در بخش صنعت نفت و گاز این بود که بتواند با شرکت‌هایی کار کند که دانش فنی دارند و تجارب مشابه آن را بدون کوچکترین ریسک بتوانند انجام دهند، اما شرایط منطقه و جهانی به سمت محدودیت‌ها و تحریم‌ها پیش می‌رفت و شرکت‌های اصلی با کار نکردن می‌خواستند مانع توسعه این بخش شوند. از آن‌جا که ما می‌دانستیم در میدان پارس جنوبی این میدان با قطر به صورت مشترک وجود دارد و باید سهم خودمان را از این میدان برداریم و دشمنان ما که خواهان پیشرفت ما نیستند قطعاً با برنامه‌ریزی‌هایی که کردند قصد داشتند مارا در این زمینه متوقف کنند و لذا در این‌جا هوشیاری صنعت نفت و گاز و مجموعه وزارت نفت و پیمانکاران داخلی به داد مملکت رسید به شکلی که می‌خواهم درقالب یک خاطره کوچک خدمت شما عرض کنم:
در دی ماه 1385 که هنگامه‌ی طرح توسعه مراحل پانزدهم و شانزدهم پارس جنوبی بود قرار شد که بخش مهندسی را شرکت‌های خارجی انجام دهند و بقیه فعالیت‌ها با لیدری یک شرکت خارجی، کنسرسیومی با ترکیب مجموعه قرارگاه تشکیل شود و در بخش دریا کار را انجام دهند، این خواست مجموعه بود و ما از این شرکت‌های مهندسی درخواست همکاری داشتیم، جلساتی را با آن‌ها برگزار کرده و قراردادی حدود ده میلیون دلار برای بررسی مدارک مهندسی، مطالعات فیلد و در واقع مرور مدارک مهندسی و در اختیار گذاشتن برخی از مدارک پایه انجام شد. یکی از شرکت‌هایی که بعد از ایجاد معطلی قبول کرد که با ما کار کند، حدود صد میلیون دلار پیشنهاد داد که دریافت می‌کنم تا این کاررا انجام دهم. طبیعی است که ما به‌عنوان یک طرف قرارداد و کسی‌که حافظ منافع ملی است، وقتی خواستیم تخفیفی به ما بدهند بدون این‌که جوابی بدهند جلسه را با بی‌ادبی ترک کردند و این چیزی بود که ما را تحریک کرد که در این جهت چرا باید وابسته به خارجی‌ها  باشیم تا به‌خاطر یک کار کوچک مهندسی برای ما به اصطلاح طاقچه بالا بگذارند و بلافاصله مسئول ما از جلسه‌ای که در دبی برگزار شده بود، برگشت. ما با مجموعه نفت صحبت کردیم و بدین صورت اولین پروژه‌ای که مهندسی تفصیلی اش توسط ایرانی ها در پالایشگاه‌های کشور شروع شد فاز 15و 16بود و اولین اعتماد مجموعه وزارت نفت با آن دیدگاه بلند و آینده‌نگری و از آن طرف خواست قرارگاه که این دانش را بومی کند و برای همیشه این موضوع را از وابستگی نجات بدهد، انجام شد. 
ما درواقع با ساماندهی شرکت‌های داخلی در قالب یک کنسرسیوم مهندسی کل توان مهندسی کشور را به‌کار گرفتیم و حدود هزار نفر کارشناس در دیسیپلین‌های مختلف ساماندهی شدند که بتوانند کار مهندسی فازهای 15 و 16را شروع کنند، تقریباً کار مهندسی از اوایل سال 1386 توسط تیم‌های ایرانی با سرعت انجام شد. در خرداد 1389که یک‌باره مجموعه وزارت نفت تصمیم گرفت در کلیه فازهای پارس جنوبی همه قراردادش را دریک روز مبادله کند، طی یک روز، پنج قرارداد به ارزش  21میلیارد دلار مباله شد که در تاریخ صنعت نفت و گاز کشور بی‌نظیر بوده است که به‌واسطه اتکای صنعت نفت به بنیه مهندسی داخلی بود و بستر را آماده کرده بود تا مهندسی پرورش پیدا کند و در ادامه فازهای 15 و 16به‌عنوان الگوی بقیه فازها مطرح شد و قراردادها بر آن اساس پیشرفت کرد. دوسال و نیم بعد از آن ‌که خارجی‌ها با ما کار نکردند با اعتمادی که به کارشناس‌ها و بچه‌های داخلی کردیم، باعث شد بتوانیم کل فازها را مبادله کنیم و حرکت بسیار عظیمی شکل گرفت و سالی نزدیک به پانزده میلیارد دلار (و در یک سال نیز بیست میلیارد دلار) در حوزه گاز میدان پارس جنوبی سرمایه گذاری شد. این‌ها به‌واسطه اعتماد و ارزش‌آفرینی به وجود آمد. من از جهت سطح مهندسی خدمتتان عرض کنم که با سازندگان تجهیزات در دنیا مرتبط هستیم و تجهیزاتی که از آن‌ها خریداری می‌کنیم باید در یک بازه زمانی یکی دو ساله و با انجام فعالیت‌های مهندسی متفاوت انجام شود که با مشخصات استانداردی و فنی که در پروژه لازم داریم تطبیق داشته باشد و بتواند داده‌ها و خروجی‌های موردنیاز را تأمین کند. لذا ما با این‌ها در سطح بالا کار می‌کنیم و بدون استثنا همه می‌گویند سطحی که شما الآن دارید حتی از بهترین‌های دنیا بالاتر است و باور نمی‌کنند که ظرف چهار پنج سال این رشد و شکوفایی در ایران ایجاد شده است.
یک نکته را نیز خدمت ملت شریف ایران اضافه کنم؛ ما قبل از این‌که خودمان وارد مهندسی شویم کارشناسان خبره‌ای داشتیم که در کنار خارجی‌ها در پروژه پارس جنوبی و یا پروژه‌های دیگر کشور فعالیت می‌کردند، این‌ها با رفتن شرکت های خارجی کاری برای انجام‌دادن نداشتند و مجبور به مهاجرت بودند تا بتوانند در پروژه‌های دیگر در خارج از کشور کار کنند و عملاً با فرار مغزها مواجه بودیم، که با ایجاد چنین بسترهایی دقیقاً محیط برعکس شد، چرا که همه ایرانی‌ها دوست دارند در کشور خودشان کار کنند، رشدشان مربوط به کشورخودشان باشد و در توسعه و ایجاد رفاه ملی نقش‌آفرینی کنند. در نتیجه ما شیب را برعکس کردیم و هم‌اکنون بسیاری از مهندسانی که با شرکت‌های هیوندای توتال از ایران خارج شده‌اند و در پروژه‌های دیگر جهان کار می‌کردند برگشتند و در ایران با رضایت و علاقه بیشتر مشغول به‌کار می‌باشند.
ما در کل زنجیره تولید از مرحله مطالعات میدان و مخزن تا توسعه آن که فعالیت‌های ژئوفیزیک هستند و انجام حفاری‌های چاه‌های گاز، استخراج گاز، انتقال به پالایشگاه، فرآوری و بعد از آن انتقال گاز تا مصرف‌کننده، توانمندی داخلی پاسخگوست و هیچ نیازی به مشارکت‌های خارجی و توانمندی‌های آنان نداریم. بنده به‌عنوان سرباز و خدمتگزار عرض کنم که نه‌تنها وابسته نیستیم بلکه اگر خودمان بخواهیم انجام دهیم به راحتی از عهده‌ی انجام آن برمی‌آییم تا جایی‌که خارجی‌ها بتوانند در یک محیط کاملاً حرفه‌ای و طبیعی با ما همکاری داشته باشند، از همکاریشان استقبال می‌کنیم. به حمد الله امروزه دانش بومی صنعت نفت و گاز کشور در حد استانداردهای جهانی است و به‌زودی در کلیه پالایشگاه‌ها این ثمره و برکت را با اسناد مثبت خدمت مردم شریف ایران گزارش می‌دهیم. علاوه بر پالایشگاه که در فاز 15 و 16عرض کردم، از جهت کیفیت فنی شرکت توتال و هیوندا را تا ده برابر ارتقا دادیم؛ یعنی تکنولوژی ما به سمتی رفت که الآن محصولات خروجی فاز 15و  16با استاندارد روز دنیا برابری می‌کند و در این زمینه از لحاظ شرایط زیست محیطی بهتر عمل کردیم و این همان دلسوزی و شرایط ویژه‌ای هست که بابت اشراف مهندسی تیم‌های کارشناسی کشور به آن دست یافته ایم.

تدابیر اتخاذشده در خصوص مهندسی ارزش، کاهش هزینه‌ها و افزایش بهره‌وری



از جمله ارزش‌آفرینی‌های بسیار بزرگ و با برکت، تعامل مجموعه وزارت نفت و سازندگان و مشاورین داخلی و اشراف داشتن مهندسان بوده که با ذکر یکی دو مثال خدمت شما عرض می‌کنم:
در واحدهای فرآیندی طبیعی است که بخشی از محصول هیدروکربنی از مشخصات آن واحد خارج می‌شوند و اصطلاحا می‌گویم "Off Spec" می‌شوند، گازی که در این شرایط یونیت می‌شود و قابل استفاده در شبکه نیست، باید سوزانده شود که به مشعل‌های پالایشگاه و یا همان فلرها انتقال داده و سوزانده می‌شود.
این دقیقاً همان مشعل‌هایی که سال‌هاست می‌بینیم در حال سوزانده‌شدن هستند ، یعنی کمترین تخریبش این است که سوخته شود و طبیعی است که محیط را آلوده می‌کند ولی اگر به صورت خام در محیط منتشر شود خطرات بسیار بالاتری دارد و طبیعت را بیشتر تخریب می‌کند. ما دریکی از واحدهای فرآیندی مان که تولید ال پی جی پالایشگاه، یعنی تولید گازهای پروپان و بوتان بود شرایط طراحی لایسنسور خارجی داشتیم که در آن واحد حدود هفت تن بر ساعت گازی وجود داشت که از جهت مشخصات آف اسکیپ بود و درواقع لایسنسور این را به ما پیشنهاد داده بود که در مشعل پالایشگاه یا همان فلر سوزانده شود و تمام شوند، اما مهندسین ما حدود شش ماه روی این طرح کار کردند و با همکاری مجموعه کارفرمای طرح که آن‌ها هم با دلسوزی و علاقه‌مندی کار را پیگیری می‌کردند این میزان گاز را به یک واحد کوچک پالایشی به چرخه برگرداندیم و چون 15و16الگوی چند پالایشگاه دیگر قرار گرفت تقریباً 8 میلیون مترمکعب گاز استهسال شد. از این صرفه‌جویی و از این مهندسی ارزش، مصرف یک روز شهر اصفهان را در طول میدان گازی پارس جنوبی بازیافت کردیم وگرنه باید در فلرها می‌سوخت. از این موارد با توجه به اشرافیتی که در بخش مهندسی ایجاد شد، مثال‌های بسیار زیادی وجود دارد که یک نمونه‌ی دیگر را ذکر می‌کنم؛ ما واحدی در پالایشگاه گاز تحت عنوان واحد تبرید داریم، کمپرسورهایی هستند که گاز پروپان را به واحد شیرین‌سازی منتقل می‌کنند. در واحد شیرین‌سازی وقتی فرایند جداسازی گوگرد از گاز را انجام می‌دهیم، حرارت‌زا است و گرمای زیادی تولید می‌کند، ما باید این گرما را بتوانیم کنترل کنیم تا واحد به‌صورت طبیعی کار کند، مواد شیمایی موجود از بین نرود و تجهیزات هم  آسیب نبیند، لذا از جهت شرکت های توتال هیوندایی، بدون کمپرسور تبرید امکان گاز شیرین برایشان وجود ندارد، اما ما این کمپروسورها را از یک شرکت آلمانی خریداری کرده بودیم که به دلیل تحریم‌های ظالمانه کمپرسور تا روی آب های ایران هم آمد، اما از آلمان به کاپیتان کشتی تلکس زدند که محموله را تحویل ایران ندهید و در جبل علی تحویل انبار شرکت زیمنس شود؛ لذا این کمپرسورها را به ما ندادند و با دانشی که خودشان داشتند گفتند این‌ها به هیچ وجه نمی‌توانند پالایشگاه را بدون این کمپروسورها راه‌اندازی کنند. تیم مهندسی ما وارد عمل شد و گفتند: سرمایه عظیمی که در این طرح هزینه شده (حدود ده هزار میلیارد تومان) باید بلااستفاده بماند تا ما با یک سازنده دیگر وارد کار بشویم و کمپرسور ساخته شود که بیش از دو تا سه سال زمان می‌برد و تمام این تجهیزات بلااستفاده می ماند، در حالی‌که ما در مملکت نیاز به گاز داشتیم. با ایجاد یک سناریو در مهندسی واحد111 کمپرسورهای پروپال را از سیکل تولیدمان حذف کردیم. باید تغییراتی انجام می‌شد و شرایط دمایی را در واحد شیرین سازی کنترل می‌کردیم. دوتا ایکس چنجر داشتیم، گاز از دریا که می‌آید حدود صد کیلومتر از زیر دریا رد می‌شود و خنک می‌شود و به حدود 14 الی 15درجه می‌رسد و گرم شود تا به دمای بین 35 تا 38 درجه برسد، بعد این گاز را به واحد شیرین‌سازی بدهیم تا راندمان خوبی داشته باشیم. اما ما این‌جا گاز را از پالایشگاه دیگر می‌گرفتیم و دمای گازمان حدود 60 درجه بود. ما اینجا گاز گرمی داشتیم که باید سردتر می‌کردیم، در نتیجه یک مبدل حرارتی را از بخار به آب سرد تغیردادیم و تمام سیستم طراحی داخلی شد و با ارسال این گاز به واحدهای شیرین‌سازی و تزریق کمی متانول برای جلوگیری از یخ‌زدگی توانستیم با 80 درصد راندمان واحد شیرین‌سازی به تولید گاز شیرین برسیم و از بابت این سناریو تا امروز که در خدمت شما هستم چیزی بالغ بر30 میلیارد متر مکعب گاز شیرین بدون وجود کمپرسور تولید شده است و این یعنی کل تأسیساتی که در این سه پالایشگاه پارس جنوبی ایجاد و سرمایه‌گذاری شده است؛ یعنی این‌که دانش فنی مهندسان ایرانی توانسته در ظرف مدت کوتاه دو سال کل سرمایه‌گذاری در سه طرح توسعه پارس جنوبی را به مملکت برگرداند و این برکتی است که در قبال مهندسی ارزش در طول این مدت اجرا به آن رسیدیم. به‌صورت خلاصه عرض کنم الان پالایشگاه‌های گاز نزد متخصصان داخلی ما مشابه یک ماشین سواری است که هر فرد می‌داند عیب‌هایش چیست، حتی بعضی تعمیرات مختصرش را هم خودش انجام می‌دهد. برای مثال: همه ما استاد ماشین پیکان شده بودیم این اشرافیت باعث شده پالایشگاه گاز که خروجی پیچیده‌ای هست چون فشارهای عملیاتی در پالایشگاه‌های گاز از 30 تا 95بار فشار دارد، تماماً بدون هیچ حادثه ناگهانی و با رعایت استانداردهای زیست محیطی و استانداردهای فنی، به دست همین متخصصان داخلی طراحی، ساخته و راه‌اندازی می‌شوند که باز برای اولین بار راه‌اندازی پالایشگاه گاز توسط تیم های ایرانی با کیفیت بالا و مناسب صورت گرفت.

میزان فعالیت قرارگاه خاتم  در پروژه های گازی کشور



در حال حاضر قرارگاه درخطوط انتقال گاز در چندین پروژه درحال فعالیت است، در توسعه میدان گازی پارس جنوبی در سه طرح که شامل شش فاز به ظرفیت 150میلیون متر مکعب گاز شرین در روز می‌باشد، بخشی از جمع‌آوری گازهای مازاد در میادین نفتی در غرب کارون که پروژه ان جی ال 3200 در حال اجراست و آن پروژه می‎تواند گازهای مازادی که از چاه‌های نفت حاصل می‌شود را جمع‌آوری و در یک عملیات پالایش و فرآوری به گازهای متان پروپان و بوتان و کاندن سیو که مواد اولیه تولید بنزین و گازوئیل هست تبدیل کند و یک محصول اصلی آن هم که گاز اتان هست به پتروشیمی‌ها تحویل داده می‌شود که از آن محصولات با ارزشی تولید می‌شود. در پی اجرای چند پروژه ان جی ال هم هستیم که بتوانیم به بخش گاز کشور خدمات بیشتری ارائه دهیم.

مقدار خطوط انتقال گاز در کشور


الان هفت خط سراسری بالغ بر 36 هزار کیلومتر شبکه انتقال گاز اجرا شده است و شبکه توزیع بسیار بیشتر از آن می‌باشد، چراکه تمام استان‌ها و شهرستان‌ها را دربر می‌گیرد. در واقع یکی از بزرگترین شبکه‌های انتقال و توسعه را دردنیا در اختیار داریم که همه با کیفیت خوب و توسط پیمانکار داخلی با مدیریت شرکت ملی گاز ایران اجرا شده است. بیش از 3 هزار کیلومتر از شبکه اصلی را درقرارگاه انجام دادیم و چیزی حدود سه هزار کیلومتر هم در دست اجرا داریم که حدود سی درصد از این سهم را قرارگاه خاتم انجام داده است.
در زمان وضع قوانین تحریم ظالمانه ما تمام دستگاه‌های حفاری گاز را که در منطقه پارس جنوبی مشغول فعالیت بودند ظرف مدت دوماه از دست دادیم و چون توسط شرکت‌های خارجی اداره می‌شدند همه یکباره کار را رها کردند و از ایران رفتند. ما تقریباً چیزی حدود دوسال هیچ حفاری در حوزه دریایی میدان گازی پارس جنوبی نداشتیم و ما را به این وا داشت که بتوانیم در این بخش صاحب تجهیزات و امکاناتی شویم تا از وابستگی نجات پیدا کنیم، با سرمایه‌گذاری خوبی که انجام شد و با همکاری بسیار خوب مجموعه وزارت نفت و مجموعه قرارگاه، دستگاه‌های حفاری خریداری شد که به مدت سه سال بتواند در دریا کنار یک سکو بایستند و حفاری چاه‌های یک سکو از میدان گازی پارس جنوبی را انجام دهند. دستگاه های 400 فوت با توان بسیار بالا (دستگاه های بسیار پیشرفته که شاید در دنیا به تعداد انگشتان دست از آن ها نداریم) خریداری شد و الان در بخش دریا، شرکت های دیگر هم نسبت به خرید یا اجاره اقدام کردند. در حال حاضر در میدان پارس جنوبی تنها مشغول چاه‌های گاز هستند و بعد از آن ایحاد؛ احداث، نصب و راه‌اندازی سکوهای دریایی و بعد انتقال گاز از طریق خطوط لوله از سکو تا خشکی و احداث پالایشگاه. در کل این زنجیره تولید (یعنی استخراج، انتقال و فرآوری گاز) قرارگاه نقش دارد و الحمدالله تمام تجهیزات و امکاناتی که در اختیار کشور هست در صنعت نفت و گاز کشور بی‎نظیر بوده و می‌توانم بگویم هیچ‌گونه حلقه مفقوده‌ای از نظر دانش فنی، نیروی انسانی، کارشناسی و مدیریتی نداریم و الحمدالله در حال حاضر همه این فعالیت‌ها توسط پیمانکاران، مشاوران و سازندگان داخلی در حال انجام است. امیدواریم با این عزم و اراده، علاقه و انگیزه‌ای که بین نیروهای متخصص ایرانی وجود دارد در آینده بسیار نزدیک جزو اولین پیمانکاران و صادرکنندگان دنیا باشیم و بتوانیم خدمات فنی مهندسی را به کشورهای دیگر صادر کنیم.

پیشنهاد برای ارتقاء صنعت گاز کشور



طبیعتاً همکاری شرکت ملی گاز و مجموعه وزارت نفت با پیمانکاران و مشاورین داخلی در سالیان گذشته، بسیار در حد بالا و با برکت بوده اما به‌منظور افزایش بهره‌وری و راحت‌کردن سیستم اجرایی کشور پیشنهاد می کنم که شرکت‌های بهره‌بردار و اداره‌کننده پالایشگاه‌های در حال تولید گاز کمک کنند این شرکت‌ها ایجاد شوند و در کل زنجیره تولید استخراج گاز از مخزن تا پالایشگاه و بعد حتی انتقال به استفاده کننده‌های مختلف در قالب شرکت‌هایی تخصصی ساماندهی شوند تا هم اشتغال بالایی ایجاد شود و هم در کاهش هزینه‌ها مؤثر باشد و انشاءالله به سمتی برویم که نقش حاکمیتی و تعیین استراتژی‌ها را از سمت شرکت ملی گاز داشته باشیم و اداره و اجرای پالایشگاه‌ها را از خدمات بخش خصوصی استفاده کنیم تا در این زمینه هم دارای شرکت‌های خوبی شویم، همچنین عرض کنم کشوری مثل کره جنوبی که نفت و گاز ندارد اما از قِبَل صنعت و دانش و حرفه‌ای که خودش ایجاد کرده است در سال‌های متمادی به اندازه فروش نفت ما درآمد داشته یعنی بیش از100میلیارد دلار خدمات فنی مهندسی و تجهیزاتی داشته است و ما به راحتی و با این وسعت و با این پتانسیل عظیم نفت و گازی که داریم باید ان‌شاءالله به روزی برسیم که به فرموده مقام معظم رهبری بتوانیم در چاه‌های نفت را ببندیم و از راه دانش فنی خودمان ارتزاق کنیم. آن روز انشاءالله در آینده بسیار نزدیکی خواهد بود و امیدوارم هرچه سریع‌تر به آن روز برسیم.

ناگفته هایی در رابطه با صنعت گاز



آن چیزی که لازم است من به عنوان یک کارشناس مطرح کنم این است: روزی که ما رفتیم سراغ مجموعه وزارت نفت و گفتیم اجازه بدهید ما مهندسی را شروع کنیم فقط یک جمله را شنیدیم که آقا شما نمی‌توانید و این جمله‌ای بود که مانند چکش و پتک بر سر ما سنگینی می‌کرد و اگر ادامه پیدا می‌کرد شاهد چنین شکوفایی بزرگی نبودیم پس شعار ما می‌توانیم را در همه سطوح باید جاری کنیم و همین فرزندانی که توانستند در برابر هجمه بسیار سنگین دشمن که همه دنیا پشت آن‌ها قرار داشت، نتوانستند یک وجب از خاک ایران را بگیرند همین فرزندان برومند می توانند ایران را به یک بهشت واقعی از جهت رفاه امنیت و مسایل اقصادی تبدیل کنند، پس به باورهای خودمان اضافه کنیم. باید اجازه دهند سازنده‌های داخلی و مهندسین داخلی در عرصه تولید تجهیزات پالایشگاه مختلف ایستگاه‌های تقویت فشار گاز و تقلیل فشار گاز کار بکنند؛ ما در شبکه انتقال گازمان در یک جاهایی فشار اضافه داریم که می‌توانیم ایستگاه تقلیل فشار بزنیم. ما فرایند از دست دادن انرژی داریم، چرا این انرژی تبدیل به برق نشود؟ الان این دانش در کشور وجود دارد اما حمایت می‌خواهد که ما بتوانیم ایستگاه تقلیل فشار گاز بزنیم تا توانیم از هدر رفت انرژی جلوگیری کنیم و برق تولید کنیم. با یک مثال علمی توضیح می‌دهم: با همین روندی که در طرح توسعه میدان گازی پارس جنوبی داریم در سه سال آینده حدود 200 میلیون مترمکعب گاز مازاد بر مصرف خواهیم داشت، یعنی ما به تولید بالای یک میلیارد مترمکعب گاز شیرین در روز می‌رسیم؛ درحالی‌که مصرفمان با رشد سه سال آینده به حدود 800 میلیون می‌رسد. خب 200میلیون مترمکعب گاز مازاد داریم، اگر از مخزن برداشت نکنیم چون مخزن مشترک است طبیعتاً طرف مقابل ما و رقیب ما می‌برد، پس نمی‌توانیم گاز را از مخزن برداشت نکنیم، اگر برداشت کنیم جای مصرفش را نداشته باشیم مطمناً با این سیاست‌های مغرضانه‌ای که در دنیا وجود دارد در بحث صادرات گاز هم یا با ما همراهی چندانی نمی‌کنند یا قیمت را به حدی پایین می‌آورند که مثل نفت امروز می‌شود تا برای ما ارزش نداشته باشد؛ اما ما از الان می‌توانیم اقدام کنیم. در دو سه سال آینده در سواحل خلیج فارس ایستگاه‌هایی بزنیم که در هرایستگاه 10هزار مگاوات برق تولید کنیم، با تولید 10هزار مگاوات برق در هر ایستگاه 4 میلیون مترمکعب آب شیرین تولید می‌شود و ما با تولید 20 میلیون مترمکعب آّب شیرین در روز و 50 هزار مگاوات برق در واقع این را به عنوان یک طرح بزرگ ملی حمایت کنیم انجام می‌توانیم از این انرژی خدادادی استفاده کینم و تمام طول سال و بعد از آن هرسه سال یک‌بار به فواصل 100 کیلومتر این آب را به ایران مرکزی منتقل کنیم و برای همیشه از پدیده خشکسالی و بحران‌های آبی خداحافظی کنیم. این طرح شدنی است اما دوباره همان اعتماد را لازم دارد دوباره عزم و اراده جدید می‌خواهد، امید است جهادگونه فکر کنیم، عمل کنیم و جهادگونه بهره‌برداری کنیم.

 

 

  • تاریخ درج خبر :
  • شنبه ٥ خرداد ١٣٩٧ - ١١:٥٦
  • تاریخ بروز رسانی خبر :
  • تعداد بازدید خبر :
  • 279
نظرات بینندگان
این خبر فاقد نظر می باشد
نظر شما
نام :
ایمیل : 
*نظرات :
متن تصویر: