صفحه اصلی > خبرها > آرشیو گزارش ها 


نسخه چاپي

شرکت ملی گاز ایران؛ پرچمدار تولید ملی، حمایت از کار و سرمایه ایرانی

پیشتازی اقتصاد دانش‌بنیان، پیاده‌سازی و اجرای نقشه جامع علمی کشور و ساماندهی نظام ملی نوآوری به‌منظور ارتقای جایگاه جهانی کشور، افزایش سهم تولید و صادرات محصولات، خدمات ...

پیشتازی اقتصاد دانش‌بنیان، پیاده‌سازی و اجرای نقشه جامع علمی کشور و ساماندهی نظام ملی نوآوری به‌منظور ارتقای جایگاه جهانی کشور، افزایش سهم تولید و صادرات محصولات، خدمات دانش‌بنیان و دستیابی به رتبه اول اقتصاد دانش‌بنیان در منطقه، افزایش تولید داخلی نهاده‌ها و کالاهای اساسی (به‌ویژه در اقلام وارداتی) و اولویت دادن به تولید محصولات و خدمات راهبردی و ایجاد تنوع در مبادی تأمین کالاهای وارداتی با هدف کاهش وابستگی به کشورهای محدود و خاص، دو بند از سیاست‌های ابلاغی مقام معظم رهبری در بخش اقتصاد مقاومتی است که با نام‌گذاری امسال با عنوان حمایت از کالای داخلی، کاملاً همخوانی دارد.
در این راستا، بر آن شدیم تا با حمید نجفی، سرپرست امور تخصصی بازرگانی شرکت ملی گاز ایران گفت‌وگویی صمیمی داشته باشیم که مخاطبین فرهیخته شرکت ملی گاز ایران را به خواندن آن، دعوت می‌کنیم.

×××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××

آقای مهندس! به‌عنوان نخستین پرسش، بحث حمایت از ساخت داخل از چه زمانی در شرکت ملی گاز ایران آغاز شد و در حال حاضر، این شرکت در این بحث و شعار سال، تا چه اندازه پیش رفته است؟ ضمن آن که به نظر می‌رسد بین چهار شرکت اصلی، شرکت ملی گاز بالاترین رتبه را در استفاده از تجهیزات ساخت داخل دارد.
بله دقیقاً. حمایت از ساخت داخل در شرکت ملی گاز ایران از سال‌ها پیش آغاز شده؛ شاید نزدیک به 30 سال پیش و به همین علت است که اکنون نزدیک به صد درصد اقلام این صنعت در ایران تولید می‌شود.
در واقع، از همان زمان هم بحث این بود که ما چه بکنیم تا بتوانیم تجهیزات و کالاهای مورد نیاز خود را در داخل کشور بسازیم. چیزی که به آن خودکفایی می‌گویند که البته بنده، این روزها صحبت آقای مهندس عراقی (معاون وزیر نفت در امور گاز و مدیرعامل شرکت ملی گاز ایران) را بیشتر می پسندم؛ یعنی تأکید بر واژه خوداتکایی در کنار خودکفایی کالا، به هر روی، آن زمان تدارکات و عملیات کالا از طریق مدیریت بازرگانی و بطور متمرکز در تهران انجام می‌شد و اداره خودکفایی بخشی از این مدیریت بود.
بخشی از اداره خودکفایی نیز مربوط به بررسی تجهیزات خارجی بود و اداره خودکفایی کالا هم به دنبال آن بود که چنانچه کالایی که قرار است از خارج بخریم، آیا شرکتی به دنبال تولید آن است یا خیر که در آن صورت، بخشی کوچک از آن را به این تولیدکننده داخلی که مدعی ساخت آن کالا بود، می‌دادند و نام آن را هم تقاضای تحقیقاتی گذاشته بودند. بطور مثال که اگر قرار بود ما 100 عدد از تجهیزات مورد نظر را از خارج بخریم، ۱۰-۵ عدد از آن را به شرکت داخلی داده و سعی می‌کردند با حمایت از آن تولیدکننده، کار را به تولید انبوه برسانند.
به باور بنده، بدون خوداتکایی نمی‌توان خودکفا شد؛ چراکه اصطلاح خوداتکایی تمام زمینه‌های فرهنگی، نظامی، سیاسی و اقتصادی را در برمی‌گیرد، در حالی که خودکفایی تنها ناظر بر جنبه‌های مادی است و یا به تعبیر دیگر، خودکفایی فقط از منظر اقتصادی قابل توجه است.

خوب ساخت این کالا حتماً شرایطی هم داشته که .....
قطعاً همینطور است! آن کالا باید مطابق با استاندارد ساخته می‌شد. کارخانه باید چارچوب مشخصی می‌داشت که بر اساس آن، بگوییم این تولیدکننده موفق بوده یا خیر، نکته بسیار مهمی که الآن هم بیش از سایر موارد مورد توجه قرار می‌گیرد.
بسیاری از شرکت‌هایی که در حال حاضر، شرکت بزرگی شده و کالاهای اختصاصی شرکت گاز را ارایه می‌دهند، از همان زمان رشد کردند. یعنی از همان زمان که اداره خودکفایی کالا وجود داشت.
در واقع، چون کار متمرکز بود، بسیار بهتر انجام می‌شد. ولی پس از آن که در شرکت ملی گاز ایران رفرم (اصلاحات) انجام و همه شرکت‌ها مستقل و جدا شدند، در مقطعی، واحد خودکفایی کالا هم در ستاد شرکت ملی گاز ایران حذف شد.
اما پس از مدتی دریافتند که وجود چنین واحدی در ستاد، می‌تواند دست‌اندرکاران این مساله را به گونه‌ای متمرکز و هماهنگ سازد که از هر جهت بهتر خواهد بود.

احتمالاً پس از اعمال تحریم‌ها، لزوم وجود چنین واحدی پررنگ‌تر شد؟
بله! در حقیقت، مدیریت بازرگانی به امور تخصصی بازرگانی تبدیل شد و اداره‌ای به نام خودکفایی کالا که دارای سه بخش برق، مخابرات و ابزار دقیق، مکانیک و بخش شیمیایی است در این امور مجددا شکل گرفت. سه بخشی که در شرکت گاز فعال است؛ یعنی بخش گازرسانی، انتقال گاز و تولید که در پالایشگاه‌ها است، هرچند که بیشترین کاری که انجام شده و نزدیک به صد درصد اقلام آن در ایران تولید می‌شود، در بخش گازرسانی است.
در واقع، ایجاد ساختاری منسجم با توجه به وظایف سازمانی، توجه به درآمدها و هزینه‌ها و همچنین تربیت نیروی انسانی متخصص در چندساله اخیر باعث پیشرفت چشمگیر این شرکت در زمینه خودکفایی در بخش‌های مختلف پالایشگاهی، انتقال گاز و گازرسانی و منجر به آن شده که در حال حاضر، در حوزه تأمین تجهیزات بخش پالایشگاهی تا ۷۰ درصد و در بخش گازرسانی بیش از ۹۸ درصد به خودکفایی برسیم.
در بخش پالایشگاهی تقریباً درصد بالایی از تجهیزات مربوط به شیرین‌سازی و نم‌زدایی و جداکننده‌ها و کمپرسورهای هوا و گاز و همچنین قطعات یدکی مربوط به آنان در داخل کشور ساخته و امکان ساخت مابقی آنان نیز قطعاً میسر است.
در بخش انتقال گاز نیز مهم‌ترین دستاورد ما ساخت توربوکمپرسور گازی و نیز قطعات حساس تجهیزات دوار مانند روتور، پره انواع توربین‌ها، اسکرابرها و کولرهای هوایی است.
در بخش مواد شیمیایی نیز می‌توان گفت که موارد مورد نیاز صنعت گاز که از مصرف بسیار بالا و قیمت گزافی برخوردارند، مانند آنتی‌فوم‌های مواد شوینده توربین‌ها، کربن‌اکتیو، مولکولارسیوها و کاتالیست‌ها در داخل کشور ساخته شده و در این موارد به خودکفایی بسیار نزدیک شده‌ایم.
در بخش گازرسانی نیز با تکمیل فرآیند ساخت کنتورهای گاز آلتراسونیک که در آینده بسیار نزدیک شاهد آن خواهیم بود، می‌توان به جرأت گفت که در این بخش صد در صد به خودکفایی خواهیم رسید.

ولی آقای مهندس! شخصاً بر این باورم که حمایت از ساخت داخل، تنها به تولید آن کالا مربوط نمی‌شود و ....
دقیقاً همین‌طور است! از نظر ما، حمایت از ساخت داخل با 5 شاخص، 1- کیفیت کالا 2- زمان تحویل 3- قیمت 4- قطعات یدکی و 5- خدمات پس از فروش کامل می‌شود؛ چراکه حمایت از ساخت داخل فقط تولید آن کالا نیست، بلکه حمایت از تداوم ساخت آن نیز مطرح است و به همین دلیل است که من همیشه بر این باورم که خوداتکایی مهم‌تر از خودکفایی است.
ببینید! اصولاً ما کسی را در بحث خودکفایی حمایت می‌کنیم که کالایی بسازد که در دنیا ساخته شده، اما در ایران برای نخستین بار است که ساخته می‌شود؛ این امر بدان معنا است که جنین آن کالا را در ایران متولد می‌کنیم که در عین تازه بودن، کاری پژوهشی محسوب شده و در واقع، به این ترتیب، دانش فنی آن را بومی‌سازی کرده‌ایم.
ما دنبال کارهایی هستیم که استاندارد دارد و استاندارد آن در ایران برای نخستین بار خود را عرضه می‌کند؛ یعنی یک کالای باکیفیت که محصول استاندارد است.

مثل ساخت کنتور هوشمند که به گفته مهندس عراقی، کار آن آغاز شده است؟
بله تقریباً. خود کنتور در ایران ساخته می‌شود و آن بخشی که قرار است کنتور را هوشمند کند هم، در ایران ساخته می‌شود، منتهی ما هنوز آن را به عنوان کالا ندیده‌ایم.
در این خصوص امور تخصصی بازرگانی در مورد تدوین قرارداد در کنار متقاضی اصلی (مدیریت گازرسانی) است.
حال، چون شما اسم کالا را آوردید، باید خدمتتان بگویم که در گروه‌های کالایی مانند بخش لوله و اتصالات، لوازم جوشکاری، شیرآلات، توربوکمپرسورها، مواد پوششی، تجهیزات پالایشگاهی و ابزاردقیق، ما لیست خود را در 20 گروه کالایی به درخواست وزارت نفت و در حمایت از کالای ایرانی، به همراه نماینده تام الاختیار برای وزارت نفت فرستادیم تا بررسی و در صورتی که در حدکالاهای ممنوع‌الورود باشد، به لیست این کالاها که خارجی هم هستند، اضافه شود.

پرسشی که در اینجا مطرح می‌شود، بیشتر به نحوه انجام کار سازندگان داخلی و ارایه محصول نهایی به‌ویژه از منظر «زمانی» است. مهندس بیطرف (معاون امور مهندسی، پژوهش و فناوری وزیر نفت) و برخی دیگر از مسئولین و دست‌اندرکاران بارها بر این نکته تأکید داشته‌اند که ارایه قابل قبول تجهیزات و یا کالای مورد نظر در «زمان» مناسب، قابل قبول است. این بخش واقعاً چقدر برای سازنده‌ای که می‌تواند با قیمتی کمتر از مشابه خارجی، کالا را تحویل دهد، جای مانور دارد و در حقیقت، این سازنده چه مشخصه‌هایی باید داشته باشد؟
کاملاً درست است! همان‌طور که گفتم، حمایت از ساخت داخل فقط تولید آن کالا نیست! طی سال‌هایی که ریاست بررسی منابع را در شرکت ملی گاز ایران بر عهده داشتم، به شرکت‌های تولیدکننده کالاها و تجهیزات گازی برخورد کرده‌ام که زمانی که کالای مورد نظر را ارایه می‌کنند، به آنها می‌گویم، تاکنون کجا بوده‌اید؟! چون نمونه کالایی که ساخته‌اند، فوق‌العاده است، اما این تولید، نیاز به حمایت دارد تا بتواند تداوم یابد. بحث خوداتکایی که گفته شد دقیقاً همانی است که می‌خواهم روی آن مانور بدهم.
سازنده، کالایی را در ایران تولید می‌کند که برای نخستین بار است که در ایران تولید می‌شود. اگر شرکت سازنده شرکت قوی و معتبری باشد، ممکن است چندان به حمایت ما نیاز نداشته باشد ولی اگر شرکتی کوچک مثلاً با ذهنیت دو جوان خلاق باشد، نیاز به حمایت هم مالی و هم معنوی دارد تا بتواند شکل گرفته و روی پای خود بایستد.
ما باید حمایت خود را به سمت شرکت‌های ضعیف‌تر که از نظر فنی و کارشناسی بی‌نظیر و به نوعی دانش‌بنیان محسوب می‌شوند، ببریم. همان‌طور که پیشتر نیز توضیح دادم، اصولاً ما کسی را در بخش خودکفایی کالا حمایت می‌کنیم که کالایی بسازد که در دنیا ساخته شده، اما در ایران برای نخستین بار است که ساخته می‌شود.

ما به دنبال کارهایی هستیم که استاندارد دارد و استاندارد آن در ایران برای نخستین بار عرضه می‌شود. حال این شرکت چه زمانی رشد پیدا می کند؟! مسلماً زمانی که ما برای آن سفارش بگیریم و از آن بخریم. یک کالای باکیفیت از آن می‌گیریم که محصول استاندارد است. اینجا به رغم تمام خوبی‌ها، مساله «زمان» هم مطرح می‌شود. باید زمان تحویل کالا مناسب باشد که به اعتماد ما به این شرکت، خدشه‌ای وارد نشود و به یکباره نبینیم که شرکت خارجی زودتر از او کالای خود را عرضه کرده است!

بنابراین، زمان در پروزه خیلی مهم است و ...
بله زمان تحویل برای ما خیلی مهم است. به‌ویژه آن‌که حال که شما تجاری‌سازی کردید و ما قصد خرید از شما را داریم، آیا شما قادر به ارایه خدمات پس از فروش هم هستید یا خیر؟!
الآن شرکت‌هایی در ایران هستند که قبلاً حمایت شدند و در حال حاضر، در وندورلیست ما قرار دارند که اگر ما الآن از آنها کالای یدکی بخواهیم، می‌گویند نمی‌توانیم ولی تعهد داده و ناچارند آن را عملی کنند! ما وقتی کالایی را از شرکتی می‌خریم، تأمین قطعات یدکی آن تا دو سال بر عهده آن شرکت است.
مرحله بعد آن که باید قیمت مناسب ارایه دهند؛ اگر شرکتی در ایران انحصاراً به تولید کالایی پرداخت و تصور کرد که چون سازنده فقط اوست، در نتیجه باید انحصاراً به خاطر حمایت از ساخت داخل، از او خرید کنیم و قیمت‌ها را خیلی بالا برد، قطعاً باید تجدیدنظری در این زمینه انجام دهیم! این پنج فاکتوری که گفتم از اهمیت ویژه‌ای در این بخش برخوردارند.
برخی اوقات پیش آمده که شرکت‌های زیرمجموعه ما یا شرکت‌های معرفی‌شده از طرف ما یا وزارت نفت، با استفاده از موقعیت پیش‌آمده، رقم‌های بسیار بالایی را پیشنهاد می‌دهند. جالب آن که وقتی مناقصه را به همراه تامین‌کنندگان کالا به خارج از کشور هم تسری می‌دهیم، شرکت داخلی گاه تا 50 درصد قیمت‌های خود را کاهش می‌دهد! این امر یعنی این که باید با دقت بیشتری در این بخش کار کنیم. بنابراین، ماندگاری شرکت‌های سازنده داخلی در همین است که بتوانند در فاکتورهایی که گفتم، خود را حفظ کنند؛ موردی که ما امسال برای آن، تلاش بسیار کرده و می‌کنیم.

خوب آقای مهندس! اینجا باز به بحث همیشگی بخش خصوصی و دولتی می‌رسیم! بیشتر شرکت‌های ما سازندگان خصوصی هستند که نماینده بخش خصوصی محسوب می‌شوند؛ بخش خصوصی که همیشه مدعی است دولت از آنها حمایت نمی‌کند بخشی که مربوط به «زمان» می‌شد را شما به همراه دیگر فاکتورهای پراهمیت برای مانایی شرکت‌های سازنده داخلی توضیح دادید که مسلماً بخش مهمی است که شاید چندان به آن دقت نمی‌کنند و زمانی که مورد پرسش قرار می‌گیرند، تنها به این نکته اشاره می‌کنند که از ما حمایت نمی‌شود! در این خصوص نیز کمی توضیح می‌دهید؟
خوب، این‌که چه کسی از این شرکت‌ها حمایت کند، بسیار مهم است! نه این که شرکت‌ها حمایت نشوند، خیر، این درست نیست ولی برخی شرکت‌ها خارج از شرایط تعیین‌شده وندورلیست وزارت نفت هستند، یعنی نام آنها باید در سامانه الکترونیکی تأمین کالای وزارت نفت ثبت شده باشد.
بسیاری از این شرکت‌ها شرایط کافی برای ثبت در فهرست منابع را ندارند (مثل پروانه بهره‌برداری) و به رغم آن که توانایی دارند ولی نمی‌توانند در این سامانه ثبت نام کنند، چون به تجاری سازی (تولید انبوه) نرسیده‌اند. این شرکت باید حمایت شود. ما از قبل در شرکت ملی گاز ایران برای آن دستورالعمل داریم و اکنون نیز در حال استفاده از آن هستیم. این دستورالعمل‌، دستورالعمل‌ ساخت داخل شرکت ملی گاز و به نوعی حمایت از ساخت داخل و مصوب هیأت مدیره شرکت ملی گاز است.
در واقع، اگر شرکتی این شرایط را نداشته باشد که بتواند پرسشنامه سازندگان داخلی را در سامانه خرید الکترونیکی صنعت نفت کامل پر کند، باید چه کند؟ متأسفانه پاسخ این پرسش در این سامانه دیده نشده است. ضمن این که این کالا، کالایی است که برای نخستین بار ساخته شده و مطابق استاندارد هم هست، پس باید چه کنیم که از آن شرکت هم بتوانند خرید کنند؟!
این مورد همان‌طور که گفتم متأسفانه در سامانه الکترونیکی دیده نشده، اما در دستورالعملی که خدمت شما عرض کردم، دیده شده و ما از بقیه شرکت‌های تابعه (شرکت‌های ملی نفت، پالایش و پخش و پتروشیمی) خواستیم نظر خود را در این زمینه اعلام کنند تا اگر نهایی شد، بتوانیم آن را در سامانه هم اعلام کنیم، به این صورت که شرکت‌های دانش بنیان و توانمند که می‌آیند، نیاز نباشد که تمام اطلاعات را پر کنند.
ما در حال حاضر، در شرکت ملی گاز ایران، این کار را می‌کنیم و می‌توانیم شرکت‌های توانمند را بیابیم. با کارگروه‌های فنی که تعریف کرده‌ایم، از شرکت‌های صاحب تکنولوژی بازدید به عمل آورده و اگر توانمندی آن ثابت شود و لکن شرایط حضور را نداشته باشد، آنجا ما نامه‌ای به این شرکت سازنده می‌دهیم که بتواند امسال در مناقصه شرکت کند و سفارش به وی داده می‌شود تا خط تولید خود را راه انداخته و زمانی که آن کالا را تولید و تحویل شرکت گاز داد و بازرسی آن را تأیید کرد، آن زمان، ما آن شرکت را وارد فهرست منابع (وندورلیست) می‌کنیم.
پس حمایت مهم است و باید باشد، اما مانند همه کارها، دوطرفه است و به نحو صحیح باید صورت گیرد.

در خصوص شرکت‌های دانش‌بنیان چه نظری دارید؟
ما نمی‌توانیم روی هیچ فرد یا شرکتی قسم بخوریم، زیرا بعضی از شرکت‌ها، هنوز هم در حال کپی‌برداری هستند. شرایط شرکت‌های دانش‌بنیان کاملاً فرق می‌کند. در واقع، برای شناسایی شرکت‌ها و محصولات دانش‌بنیان و اینکه کدام شرکت و محصول نیاز به حمایت بیشتری دارد،شاخصی تعیین شده که به مرور توضیح خواهم داد. یک راهی که ما آن را تجربه کرده‌ایم، شناسایی شرکت‌های خوب خارجی و ایجاد ارتباط با شرکت‌های داخلی خوب و البته دانش‌بنیان‌هاست.
خوشبختانه در سال‌های گذشته، یعنی پس از برجام، شرکت‌های خوب بین‌المللی دوباره بازگشتند و حضور شرکت‌های چینی هم کمرنگ ولی با کیفیت‌تر شد؛ یعنی ما اگر طی سال‌های تحریم، تقریبا هرماه با دو شرکت چینی مکاتبه داشتیم، الآن و پس از برجام تاکنون، کلاً با 11 شرکت چینی مذاکره کرده‌ایم که آنها نیز جزو شرکت‌های خوب چینی بوده‌اند.
این شرکت‌ها وقتی نزد ما می‌آیند، باید چیز جدیدی برای ارایه داشته باشند، ما هم به این شرکت خارجی کمک می‌کنیم تا با یک شرکت ایرانی جوینت (Joint) شود تا هم تکنولوژی این کار وارد ایران شود و هم در ایران برای این کار سرمایه‌گذاری گردد.

یعنی این جوینت باید وجود داشته باشد!
بله، صد در صد! ما در واقع، آن را تشدید می‌کنیم؛ چراکه طبیعی است شرکت‌های معتبر همینطوری وارد بازار جدید نشده و ریسک آن را قبول نکنند. اما ترغیب به این همکاری از طرف ما انجام می‌شود و من می‌توانم همین جا اعلام کنم که صد درصد آنهایی که آمدند، راغب به این همکاری هستند، به شرطی که بازار برای آنها خوب و جذاب باشد.
پس، یک کار ما این است که در انتقال تکنولوژی پیشقدم باشیم؛ چراکه الآن دیگر تکنولوژی کپی را نمی‌خرند و ما حتی اگر بخواهیم با مهندسی معکوس نیز به تکنولوژی مربوطه دست پیدا کنیم، باید با تکنولوژی و مفاهیم مهندسی آن آشنا باشیم.
تأکید روی خوداتکایی در همین جاست که ما باید قدرت انتخاب داشته باشیم و خود تصمیم بگیریم، در این صورت با اطمینان به سازنده داخلی، می‌توانیم بگوییم تنها ساخت قطعه کافی نیست و اکنون باید بتوانید کل تجهیزات را ساخته و نگران آینده نباشید. این بحث خصوصاً در بخش پالایشگاهی بیشتر خود را نشان می‌دهد.
اصولاً بحث انتقال تکنولوژی، بحث بسیار مهمی است که باید به آن، توجه ویژه شود.
حتماً همین‌طور است! ما همیشه به دنبال سرمایه‌گذار برای پروژه‌های بزرگ خود بوده‌ایم اما در عین حال، تلاش کردیم این سرمایه و یا انتقال تکنولوژی را با ایجاد ارتباط شرکت‌های خارجی با تولیدکنندگان ایرانی فراهم کنیم. شرکت‌های چینی، کره‌ای، روس‌ها، آلمانی‌ها و یا ایتالیایی‌ها در برهه‌های مختلف زمانی به ایران آمدند، کار کردند و حتی تولید خود را به اروپا هم صادر کرده و می‌کنند، هرچند ممکن است که چندان محسوس نبوده باشد.
در واقع، ممکن است نتوانیم میزان انتقال سرمایه‌ و تکنولوژی که از حضور این شرکت‌ها بدست می آید را به عدد و رقم بگوییم و به نظر کوچک آیند ولی قطعا برآیند خوبی در مجموع خواهند داشت. مضافاً بر آن که بسیاری از کالاهایی را که تا پیش از این، از خارج وارد می‌کردیم، می‌تواند با مدد مهندسین ایرانی در داخل کشور تولید ‌شود.
من بسیار دوست داشتم که این مسایل در جایی گفته شود، چون شاید این موارد به خوبی دیده نشود. به نظرم، نتوانستیم میزان کارهایی که انجام دادیم را بیان کنیم، ولی موفق شدیم در نهان به چیزهای بسیار ارزشمندی دست پیدا کنیم. ما تصور می‌کنیم که کارها در حال انجام شدن است، زیر پوست شهر و هیاهویی که بیرون هست، این کارها را ما انجام دادیم و امیدواریم که هرسال بهتر از سال گذشته، بتوانیم آن را به انجام برسانیم.
اما در عین حال، باید دقت کنیم که در دام‌ها نیفتیم؛ مثلاً برای کمک به تولید داخل، بخشی را متوقف نکنیم و بعد ببینیم که چه اشتباهی کرده‌ایم! ما بهره‌بردار هستیم و عملیات نباید بخوابد. این عملیات شاید همین الآن هم مورد نیاز باشد.

با خروج آمریکا از برجام، چه اتفاقی می‌افتد؟ به نظر شما، ما به آن زمان برمی‌گردیم یا نه، جلوتر هستیم؟!
خیر! به آن زمان برنمی‌گردیم. به قول آقای رئیس جمهور، با برجام، آن تَرَکی که لازم بود به این تحریم‌ها بخورد، خورد!
پس از امضای برجام، شرکت‌های اروپایی زیادی برای ثبت در وندورلیست مراجعه کردند؛ با شرکت‌های فرانسوی، ایتالیایی، آلمانی، انگلیسی و سایر کشورها ملاقات‌های زیادی هم داشتیم و تقریباً همه آنها اعلام کردند که آماده کار در ایران هستند. به نظر من، تغییر تصویر ذهنی این شرکت‌ها در خصوص بازار ایران پس از حضور مستقیم آنها و انتقال بازخورد آن به کشورهای خود، از موارد مهمی است که باعث می‌شود که در تحریم مجدد به حالت قبل برنگردیم .
ما حالا حالاها در صنعت نفت و گاز کار داریم و آنها هم خودشان می‌دانند، بنابراین اگر مسایل درست به آن‌ها منعکس شود، حتی می‌تواند روی نظرات رییس‌جمهور کشور نیز تأثیر بگذارد.

به عنوان آخرین پرسش، به نظر شما، حال که بیش از یک دهه است که ساخت تجهیزات صنعت نفت در کشور بیش از پیش مطرح شده، در این مورد، نگاه دولت‌ها به ساخت داخلی در صنعت نفت چگونه بوده است؟
شاید یکی از مهم‌ترین پاسخ‌ها در این زمینه، آن است در هر دولت و با هر گرایش سیاسی، بر این وجه از سیاست دولت در بخش‌های صنعتی ایران به‌ویژه، صنعت نفت بسیار تأکید شده، هرچند که مطمئناً بسیاری از تصمیم‌گیری‌ها در این زمینه، بعضاً ابعاد سیاسی‌اش خیلی قوی‌تر از ابعاد اقتصادی آن است. در واقع، برای تجلی اقتصاد مقاومتی، باید از اقتصاد کشور از سوی همه حمایت شود.
ترغیب تولیدکنندگان و سازندگان ایرانی به ساخت کالاهای با کیفیت بالا و قیمت مناسب و معرفی آنان به مجریان طرح و متقاضیان کالا و تقویت بنیه مالی آنان از طریق خریدهای مستمر، تفسیری کامل از حمایت از کالای ایرانی است.

روابط عمومی شرکت ملی گاز ایران
سهیلا زمانی

  • تاریخ درج خبر :
  • دوشنبه ٢٨ خرداد ١٣٩٧ - ١٥:٢٣
  • تاریخ بروز رسانی خبر :
  • تعداد بازدید خبر :
  • 494
نظرات بینندگان
این خبر فاقد نظر می باشد
نظر شما
نام :
ایمیل : 
*نظرات :
متن تصویر: